Фарҳанг асоси ҳувияти як миллат
Фарҳанг иборат аст аз илм, дониш, адаб, маърифат, таълим ва арбият, осори илмӣ ва адабӣ, маҷмўаи созмонҳои иҷтимоӣ ва одату ҳунарҳои як қавм ё як миллат.Бешак болотарин ва волотарин унсуре, ки дар мавҷудияти ҳар ҷомеа дахолати асосӣ дорад, фарҳанги он ҷомеа аст.

Сухани Худованд ба ҳазрати Довуд(а)
Худои таоло ба ҳазрати Довуд(а) фармуд. Эй Довуд! Ман панҷ чизро дар панҷ чиз қарор додаам, вале мардум онҳоро дар панҷ чизи дигар  ҷустуҷӯ мекунанд ва дар ниҳоят низ ба он намерасанд.

Ба назар мерасад бо фарогир шудани корбурди компютер, теъдоди касоне, ки аз мушкилоти биноӣ ранҷ мебаранд, афзоиш ёфтааст. 

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيْمِ

Даромад  

Фарзандон дар дасти падару модар амонат ҳастанд ва бояд аз ин амонат хуб нигаҳдорӣ кунанд. Барои хуб нигаҳдорӣ кардан аз ин амонат бояд пайғамбарони Худо ва бандагони солеҳи Худоро дар кори тарбият сармашқи зиндагии худ қарор диҳанд то аз роҳи ҳақиқат ва ростӣ дур нашаванд.

Мақоми Паёмбари Акрам(с) ва анбиё(а)

Бисёре аз оёти Қуръон баёнгари ин ҳақиқатанд, ки Паёмбари Аъзам(с) бар дигар паёмбарон(а) бартарӣ дорад ва ончиро, ки анбиё(а) аз Худованд дархост мекарданд, Худованд он чизҳоро бе он ки паёмбар дархост кунад ба Паёмбари Акрам(с) додааст. Дар ин навиштор намунаҳое аз он чи баён шуд пешкаши шумо мегардад.

Нигоҳе ба шахсияти Мавлавӣ

Ваҳдати исломӣ       

Дуоҳои Қуръонӣ

Худованди Мутаол дар Қуръони Карим мефармояд:

>يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اسْتَجِيبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُم لِمَا يُحْيِيكُمْ<

Эй касоне, ки имон овардаед! Даъвати Худо ва паёмбарро иҷобат ва қабул кунед, ҳангоме ки шуморо ба чизе мехонад, ки барои шумо ҳаёт мебахшад.[1]

Худованд дар Қуръон мефармояд:

﴿يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْخَمْرِ وَ الْمَيْسِرِ قُلْ فيهِما إِثْمٌ كَبيرٌ وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ وَ إِثْمُهُما أَكْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما وَ يَسْئَلُونَكَ ما ذا يُنْفِقُونَ قُلِ الْعَفْوَ كَذلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمُ الْآياتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُونَ﴾.

اخلاق  فردی حضرت محمد (ص)

صداقت پيامبر(ص)